รู้ตัวว่าไม่เคยดีพอที่จะมารัก..
แต่ก็ดีใจทุกครั้งเมื่อรู้สึกว่ารักกัน
ถึงแม้ว่าความรักที่มี มันเลือนลางเหมือนภาพฝัน
ที่เคยบอกไว้ว่า มันเศร้าตั้งแต่จุดเริ่มต้น
และคงเป็นเช่นนั้นจนวันที่ต้องจบ

..แต่ในช่วงขณะที่รัก
ก็พยายามลืมความเจ็บปวดที่อยู่ลึก ๆ ในใจ
พร้อม ๆ กับพยายามสัมผัสถึงความสุขที่มีความรักอยู่รอบ ๆ กาย
ซึ่งมันก็มักจะจางหายไปอย่างรวดเร็วทุกครั้ง
เมื่อมีอะไรมากระทบ
..ความรักที่ควรจะเข้มแข็ง ก็กลับเปราะบางเหลือเกิน...

หลายครั้งที่เหมือนจะมาถึงสุดทางของความรัก
ก็พยายามทนุถนอมจนสุดชีวิต
แต่นะ..เหมือนกับที่ใครเคยบอกว่าความรักมีอายุจำกัด
..วันนี้..อายุของรักคงหมดลง
เพราะเพียงแค่ถูกสะกิดเบา ๆ
ความรักก็แทบไม่เหลือให้เห็นอีกเลย..

วันพรุ่งนี้...
ไม่รู้ว่าซากความรักที่ยังเหลืออยู่
จะยังคงต่อชีวิตรักไปได้อีกไหม..
หรือว่าวันพรุ่งนี้..จะไม่มีคำว่า เรา อีกต่อไป
..และตลอดไป..